We’re doing it again..

Yes, you are right..

It’s been a while..
Three years to be exact..
And it’s not you, really, it’s us..
We will try to write more often in the future..
Sorry..

In case you have been wondering lately “Where are they?!”, we are currently in Sarawak, Malaysia, which is on the island Borneo. To be more specific, we are in the small river town of Kapit, which we have reached by a type of river boat that are called flying coffins. Despite the name, it was a very pleasant and uneventful journey (although most journeys taken in coffins are probably uneventful).

Having solved the mystery of our current whereabouts, this may be a good time to bring you up to speed with where we were. A picture says more than a thousand words, so here are some pictures of the last couple of months, which we spent in Oman, Dubai, Singapore, Malaysia and mostly, Indonesia.

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Thuis/Home

Na 15 maanden reizen en 2,5 week tijdelijke accomodatie is het zover: we hebben weer een thuis. Thuis is een heerlijk modern 2-slaapkamer appartement in St Kilda East, met uitzicht op de hoogste toren van de Central Business District (CBD). Om de hoek zitten een paar leuke koffiebarretjes, een speciaalbier kroeg en een drukke winkelstraat. Ook het metrostation Balaclava ligt op loopafstand én, ook belangrijk in het prijzige Melbourne, de Aldi.

Wil je ons adres, doe dan even een mailtje. En wil je langskomen, twijfel dan niet: Melbourne is een geweldige stad! Er werd op Facebook al druk om foto’s gevraagd, dus hierbij een impressie.

It took 15 months of travel and 2,5 weeks of temporary accomodation, but we finally have a place to call home again. This particular home consists of a modern 2 bedroom apartment in St Kilda East with a view of Melbourne’s Central Business District (CBD). The area has some excellent cafes, a pub with dozens of craft beers and a busy shopping street, all just around the corner. We can walk to metro station Balaclava and, pretty important in pricey Melbourne, an Aldi supermarket.

If you want our address, please send us a mail. And don’t hesitate to drop by: Melbourne is a great city! People were bugging us on Facebook for pictures, so below you’ll find a first impression.

De eerste 2,5 week hebben we in een tijdelijke “service” appartement doorgebracht. We’ve spend the first 2,5 weeks in a temporary serviced apartment.

 

Het was best comfortabel, maar ‘t valt in het niet bij ons échte (t)huisje. It was comfy, but nothing compared to our actual home.

Zoals gezegd: Melbourne is een geweldige stad, zelfs in the winter. Even in winter, Melbourne is a great city.

 

Posted in Uncategorized | Tagged | 8 Comments

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door…

Het zit erop. Vanavond vliegen we vanuit Kuala Lumpur naar Melbourne voor de volgende fase in ons leven. De tassen zijn gepakt, de visa zijn in het paspoort gestickerd en de eerste afspraken om woningen te kijken zijn al gemaakt.

Het was een aardig tripje: toen we in april 2011 een beetje gehaast de trein naar Moskou in sprongen hadden we in ons hoofd om 3 tot 6 maanden te reizen en dan in Nieuw Zeeland werk te gaan zoeken. Het blijkt dat we beter in budgeteren dan in plannen: we zijn 1 jaar en 3 maanden weggeweest (toegegeven: we hebben de laatste tijd zo weinig meer gepost dat u, de oplettende lezer, kon denken dat we al lang en breed thuiswaren).

In deze tijd hebben we de gastvrijheid genoten van heel veel mensen, soms vanuit compleet onverwachte hoek. Een overzicht:

Jasper en Elly waren geweldige gastheer en -vrouw. We werden op 5-sterren brunches getrakteerd en mochten niets doen, “want jullie zijn op vakantie”. We hebben bijna een week in hun appartement in Shanghai gelogeerd en hebben een hele gezellige tijd met ze beleefd.

In Yangshuo, China, hebben we een maand bij Johnson en zijn dochtertje Yue in huis gewoond. Johnson was de baas van Else en trakteerde ons geregeld op vers fruit en andere lekkernijen. Voordat we de school hadden gezien wisten we al hoe de wasmachine werkte. We kenden Johnson toen al wel 15 minuten.

Wu Kong, een kennis van een collega van Else, heeft ons op onze laatste dag in Yangshuo meegenomen op een fietstocht door de rijstvelden en een bergbeklimming, waarna we met een bamboo bootje terug voeren. En met Ronald’s leerlingen Emily, Lena, Apple en Rihanna hebben we gekookt en gegeten.

 

Ruud, ook wel bekend als Ballast-Nedam Vietnam, nam ons mee uit lunchen in Saigon, samen met zijn vrouw. Leuk om te horen hoe een ervaren rot als hij daar te werk gaat.

In Tae Khek, Laos, namen Ronald’s oude collega’s ons direct mee uit lunchen, waarna we voor het diner werden uitgenodigd, waarna we voor het volgende feest werden uitgenodigd en voor het volgende diner et cetera. In Vientiane nam een andere oud-collega, Sengsavanh, ons onder zijn hoede en was het weer drinken en eten geblazen.

In Moskou hebben we David, Michelle, San San en Jon Jon ontmoet. Dit Engels-Singaporese gezin nodigde ons uit om langs te komen als we in de buurt waren. Ruim een half jaar na deze uitnodiging stonden we op de stoep van hun appartement in Tampines, Singapore, waar we onder andere een boedhistische ceremonie en een maaneclyps met ze hebben beleefd. We hebben een half jaar later nogmaals in hun levendige huishouden gelogeerd en met Michelle en San een heerlijke krab gegeten.

Op Pulau Weh hebben Ton en Marjan ons steeds het gevoel gegeven erg welkom te zijn. Ronald heeft er met veel plezier gewerkt als instructeur en Else heeft zich in de duikshop nuttig gemaakt én, mede dankzij het goede advies van Ton en Marjan, 3 duikbrevetten gehaald. We hebben onze reis ook afgesloten bij ze, waarmee ons totale verblijf aldaar op bijna 4 maanden kwam.

Om Martijn, Noortje en Rosa in Oman te bezoeken moesten we overstappen in Oman. Zodra Johan, een oud-collega van Ronald, daar lucht van kreeg werd meteen aangedrongen op lunch tijdens de terugweg. Erg leuk om Johan weer te spreken, in een hele andere setting dan Nieuwegein.

In Brunei zijn we door Charles rondgeleid. Charles kenden we uit Beijing en hij had ons al een keer naar de Chinese Muur gegidst. In eigen land was hij nog beter! We waren na een dag bijna experts op het gebied van Brunei en vooral eten uit Brunei. Tijdens een couchsurfmeeting kregen we na 5 minuten het aanbod van ene Iza om ons de volgende dag naar de ferry terminal te brengen. Dat was ruim een uur rijden, maar ze pikte ons op bij het hotel en heeft ons de hele rit over Brunei verteld. Een absolute verrijking van het bezoek aan Brunei.

In Balikpapan, Kalimantan, Indonesië, nam Steven ons mee met zijn hele familie. Steven was een oude bekende van ons: we hadden hem de week ervoor 5 minuten gesproken in de hotellobby in Berau. Een avond vol eten, zoete drankjes en gezelligheid.

Vanuit Cherating konden we meerijden naar KL met Azril, die ons onderweg ook nog op een heerlijke lunch trakteerde. Bij elkaar reden we in 3 uur naar KL. Op de heenweg, met de bus, was dat een uur of 8.

En dan, de übergastheer en -vrouw: Laurens en Tjitske! We zijn de tel kwijt. Maar we hebben bij elkaar misschien wel een maand in hun huis in Kuala Lumpur gelogeerd. Iedere keer waren we welkom; het werd ons zelfs een keer veboden om een hotel te nemen in de stad. En iedere keer was het gezellig: feest bij de Nederlandse Vereniging, uit eten voor de dramatische wedstrijd tegen Denemarken, lange gesprekken met Wahid, relaxen in het zwembad en belaagd worden door Corazon en Jovelyn voor was (hoe ga ik ooit nog wennen aan ongestreken zwembroeken?!).

We zijn misschien wat mensen vergeten.. En naast alle gastvrijheid hebben we ook nog eens heel veel inspirerende mensen ontmoet, te veel om hier te gaan opnoemen. Deze reis was geweldig! Nog eenmaal dank aan al deze mensen.

Nu wordt het tijd om even een eigen plek te hebben. We kijken uit naar het ontvangen van de eerste gasten in ons eigen appartement. U kunt nu boeken…

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , | 7 Comments

Sumatra in beeld

Een aantal foto’s van Sumatra, in aanvulling op het vorige verhaal:

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Bis Malam

We zijn weer op pad.

Na drie maanden Pulau Weh (minus een kort familiebezoek in Oman) zit het werk op de duikschool er op. Een prachtige tijd, vol mooie ervaringen. Maar nu is het tijd voor weer andere ervaringen..

Op naar Medan. En omdat we zo hard gewerkt hebben mag dat wel in een beetje luxe. Dus bedwingen we de Trans-Sumatran Highway in een Royal Class, non-stop nachtbus (bis malam). Mét toilet, want 12 uur non-stop is wel wat lang. Nou ja, non-stop is het niet echt: volgens de buskaartjesverkoper maken we “One stop, for makan“.

De karaoke blaast ons bijna omver als we de bus instappen. Else vraagt assertief of het iets zachter mag. Dat mag. Iets. Er gaat zeker een halve decibel af, waardoor twee trilhaartjes in ons middenoor zeker 3 minuten langer hebben geleefd. Gelukkig voor ons kan de dvd speler de trillingen van de bus niet aan, dus al na een kwartier rijden met overslaande, net iets minder oorverdovende, karaoke, zet de beste man de hele installatie uit.

En dus slingeren we in relatieve rust over de Trans-Sumatran Highway – een weg die in Nederland als 60 kilometer weg zou gelden, mits er minder bebouwing zou staan. Onze chauffeur is echter heel goed, dus wij jakkeren er minimaal het dubbele (en in het donker nog een beetje harder). Dan volgt een stop. Niet voor makan, maar voor mensen oppikken. Dan nog één. Dan nog één, deze keer om te bidden (wat in praktijk vooral uit roken lijkt te bestaan). Dan stoppen we voor makan. Toch de verkeerde interpunctie verstaan, want blijkbaar maken we “One stop for makan” (en nog een paar om mensen op te pikken, te bidden, mensen op te pikken, mensen af te zetten, vrienden van de chauffeur te bezoeken, een scooter in te laden, het landschap te bewonderen, te tanken, te twitteren (“bus aan de kant gezet, weet ook niet waarom #vindmijnbaank*t”), een huis te schilderen, boodschappen te doen, mensen op te pikken en mensen op te pikken).

Rond 1 uur ‘s nachts komt de gang er dan echt in. Toeterend passeren we met lichtsnelheid bussen, vrachtwagens, becaks en vee. Sumatra slaapt niet. Overal zien we open café’s, winkels en zelfs advertentiebedrijven en dat blijft de hele nacht zo. Om 1:15 uur beseft de chauffeur dat hij nog een cassettebandje heeft liggen. Dat werkt prima, zonder over te slaan en op het oude volume, want die bulee’s slapen toch. Om 2:30 zowaar een nummer van de Backstreet Boys. Eerste keer dat ik dát als een verademing beschouw. Om 3:15 uur is de koek op en gaat de muziek uit. Else heeft inmiddels beseft dat de scooter de deur naar de wc heeft geblokkeerd. En gelukkig is de bus nu wél heel erg non-stop.

Dat is busreizen in Azië. Dat wisten we natuurlijk al, want we hebben al uren in blèrende karaoke doorgebracht, terwijl we elke meter stopten om mensen op te pikken, scooters in te laden en.. ach.. u snapt wat ik bedoel. We waren het alleen na 3 maanden Pulau Weh even vergeten.

En het fijnste van alles: we vinden het heerlijk om zo te reizen!

Posted in Uncategorized | Tagged , | 3 Comments

Fietsen op Pulau Weh

Duiken is natuurlijk de ultieme bezigheid hier op het eiland, maar na zoveel maanden reizen krijg ik uiteraard weer fietskriebels en het eiland is de plek voor een flinke dosis klimmen.

Vanaf de taxibus zag ik al voor me dat het fietsen hier mooi maar uitdagend zou zijn. Na een beetje rondvragen bleken de fiesthuur opties hier niet geweldig te zijn, dus toen heb ik vanaf het vaste land een fiets gehuurd.

Ik kon de fiets zelf ophalen van de ferry en daarna terug fietsen naar Lumba Lumba. Ik had 3 uur de tijd om weer terug te zijn op de duikschool (om deel te nemen aan de rescue diver cursus), dus ik moest wel doorfietsen.

In Oman hadden Jan en Bernadette mijn fiets kleren meegeven, ik zag er wel profi uit en ik was benieuwd hoe locals zouden reageren op een fietser. Direct na de eerst afslag vanaf de ferry begon goed, met een man die me enthousiast aanmoedigde met “go go”. Een stuk verder langs een school hoorde ik het geroezemoes dat ik herkende als “Bule Bule” (wat zoiets als blanke betekent) . Toen ik bij de eerste heuvel kwam, waar ik moeizaam trappend in de laagste versnelling met mijn tong richting het asfalt zat, besloot een voorbijgaande jongen op scooter eens met mij te gaan praten,                                                 “where are you from?”,                                                                                                                     “belanda”,                                                                                                                                         “aah belanda”,                                                                                                                                     “..”                                                                                                                                                         “what is your name?”,                                                                                                               “uhhh…. Else”,                                                                                                                             “diving??”                                                                                                                                       “uhhh yes….sorry can you ….leave me alone? ….cannot speak now”                              Gelukkig was hij niet echt beledigd en hij reed een stukje voor me uit, even later bovenop de heuvel stond hij te wachten.                                                                                                   “Ok?”                                                                                                                                               “Yes Yes”                                                                                                                                    Blijkbaar was dat wat hij wilde weten en hij reed gelukkig voor me uit. Mooi de eerste heuvels overleefd. Even later realiseerde ik me dat ik in kilometers al bijna op de helft was en ik was nog niet eens zo moe. Wat ik nog niet wist was dat “Monkey Hill” nog moest komen. Ik fietse vrolijk verder tot ik ineens voor een soort muur stond… snel naar de laagste versnelling, bamm… ketting eraf. En hij zat ook goed vast. Na een kwartiertje pielen zag ik helemaal zwart van de olie, maar ik kon weer verder de berg op. Vloekend en puffend kwam ik moeizaam maar gestaag omhoog. Halverwege wist ik ineens waarom het Monkey Hill heet…..Daar zaten ze dan: een paar brutale makaken op de weg, te wachten op toeristen met bananen en ander eten. Voor auto’s en brommers schieten ze meestal wel de berm in, maar langzame fietsers zijn toch minder bedreigend en misschien hebben die wel bananen..??

Ok… wat te doen, gewoon doorfietsen? Ja… doe maar. Ai… apen gaan inderdaad niet aan de kant voor een langzame fietser…Twee apen laten al grommend hun tanden zien… en besluiten achter me aan te rennen….wat nu…..de helling is zo steil dat ik niet veel sneller ben dan een trage slak… Gelukkig blijk ik in dit soort ‘bedreigende’ situaties toch in staat om verder dan het uiterste te gaan, wat ervoor zorgde dat ik ineens beschikking had over extra turbo, zodat ik ver voor ze uit fietste. Jaaa…ik had het gehaald.

Nu hoefde ik alleen nog maar lekker slingerend af te dalen richting de duikschool. Bij de rescue cursus ‘s middags moesten we een tired diver de boot in trekken, misschien had ik zelf beter het slachtoffer kunnen spelen.

De week hierna heb ik de ochtenden gebruikt om lekker met de fiets op pad te gaan. De laatste dag ging ik op pad om de fiets weer terug brengen naar de haven; ik had een mooie route uitgestippeld via de andere kant van het eiland. Voor de mensen aan deze kant van het eiland was een bulee op de fiets nog specialer. Iedereen kwam wel even het huis uit om te kijken en vaak om me aan te moedigen. Het voelde als een soort “Tour de Weh” maar als die er echt komt dan is het wel verstandig als kinderen op school nog wat worden bijgeschaafd in engels. Toen ik langs een middelbare school kwam besloot een jongen om “fuck you” te roepen en vervolgens deden alle klasgenootjes het na, “fuck you”?!?! What the f…..?!?!

Een andere reden waaruit bleek dat het engels nog gebrekkig is, is dat het regelmatig voorkwam dat ik werd begroet met: “hello mister”. Of kwam het doordat ik er misschien niet zo vrouwelijk uitzag met helm en fietspak. De meeste vrouwen hebben hier tenslotte een hoofddoek om en dragen lange kleren.

Naast alle nieuwe ervaringen met de mensen en de apen van Pulau Weh heb ik ook enorm genoten van de prachtige wegen, mooie vergezichten en de bossen. En je ziet niet alleen apen langs de weg maar ook allerlei soorten reptielen, insecten, vogels, koeien, geitjes en zelfmoordkippen….

 

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Werken in ‘t Paradijs

Sinds half december zijn we, op een uitstapje naar Oman na, op dezelfde plek gebleven: het paradijselijke eiland Pulau Weh. Ronald werkt hier als duikinstucteur bij duikcentrum Lumba Lumba en Else helpt met het dagelijkse reilen en zeilen van het duikcentrum en is inmiddels een fanatieke duiker.

En wat een plek om even een tijdje te wonen en werken! Azuurblauwe zee, met een constante watertemperatuur van 29 graden (ok, op 40 meter is het 28 graden, brrr). Het zicht kan sterk variëren, maar is meestal erg goed met zo’n 20 à 25 meter. En dan de vis.. De zee zit er voller mee dan een Urkse viskraam. Haaien, scorpionfish, stonefish, scholen baracuda’s en trevally’s, napoleonwrasses en humphead parrotfish. Maar ook octopussen, cuttlefish (sepia’s) en schildpadden. Ok, misschien is de vergelijking met een Urkse viskraam niet echt een goede..

Pulau Weh is een eilandje aan de meest noordwestelijke punt van Sumatra en behoort tot de provincie Aceh. Dat is een naam die de meeste mensen alleen kennen van de burgeroorlog en de Tsunami. Maar het is ook een gebied met hele vriendelijke mensen, prachtig duiken en, naar het schijnt, hele mooie natuurparken met Oerang Oetangs. In maart zullen we Aceh verder verkennen. Momenteel komen we het strand nauwelijks af…

(Met dank aan Judith van Ruijven, Katrijn Bestelaere en Jody Adamson voor hun foto’s)

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 4 Comments

Laos Revisited

Toen ik in Laos was.. Met deze zin begon ik 10 jaar lang mijn verhalen over Laos, tot groeiende verveling van sommige mensen in mijn nabije omgeving, die ze al woord voor woord konden navertellen. Else was één van deze mensen, maar kan nu vol trots zeggen: toen ík in Laos was..

Hoe is het om na 10 jaar terug te komen in een land dat zo’n grote indruk op me gemaakt heeft? Raar. Eng. Spannend. In ieder geval van te voren. Maar vrijwel direct na aankomst in Laos kwam de grote opluchting: de hele wereld is verder gegaan, Laos een stukje langzamer, maar de Lao zijn nog steeds hetzelfde. Ze zijn vriendelijk, eerlijk, gastvrij en hebben een betoverende glimlach. Nog belangrijker is hun Boeddhistische kijk op het leven: het geeft geen pas om je te druk om dingen te maken. Stress is onnodig. No worries. No problem until problem comes. Maak je niet druk. Leef in het nu. Oftewel: baw penh yang.

We zijn de volle 30 dagen die ons visum ons toestond in Laos geweest. We hebben zuid Laos bezocht in die tijd, van Don Det tot Vientiane. We hebben gechilled op Don Det, een motortocht gemaakt op het Bolaven Plateau, een week bijna niets gedaan in Savannakhet (op een fietstocht en homestay na), een vierdaagse motortocht gemaakt rond Tha Khek en een ecolodge bezocht vlakbij Vientiane.

Maar het weer ontmoeten van de oud-collega’s uit Tha Khek was het hoogtepunt voor mij. We liepen op maandag het kantoor binnen waar Sjoerd en ik 10 jaar geleden stage hebben gelopen. Daar troffen we Southat aan, die ik niet direct herkende. Southat was 10 jaar geleden de jongste bediende, maar was uitgegroeid (letterlijk en figuurlijk) tot de grote man van de afdeling. Ook hij had even wat tijd nodig, maar toen hij eenmaal besefte wie ik was werden we direct uitgenodigd voor de lunch. Tijdens de lunch werden we uitgenodigd voor het diner bij hem thuis, waar Else haar angst voor krekels heeft overwonnen. Ook begrepen we direct waarom Southat zo was gegroeid in letterlijke zin, want wat kan zijn vrouw koken! En tijdens het diner nodigde Inthanomh ons weer uit om het afsluitende feest voor de opening van een brug naar Thailand te bezoeken. Er werd kortom veel gegeten en gedronken (en nog meer geproost).

Laos heeft mijn hart weer opnieuw gestolen. Wat een land en wat een mensen! Een maand lang heb ik met een gelukzalige kriebel in mijn buik rondgelopen. Van alle landen is Laos toch die jeugdliefde die nog steeds aantrekkelijk is.

 

PS: We love you Tint!



Posted in Uncategorized | 3 Comments

Palmstranden, hangmatten en koraalriffen

Tijdens de voorbereiding van onze reis droomden we ervan om dagen door te brengen in een hangmat op een verlaten strand op een prachtig eiland. Ik durf wel te zeggen dit ons in Cambodja gelukt is. We hebben prachtige zonsondergangen gezien, mooie wandelingen gemaakt langs de zee, gefilosofeerd in onze hangmatten (met name Ronald natuurlijk) en ‘s avonds mooie gesprekken gehad bij het kampvuur. Maar Ronald heeft ook nog een dag gewerkt als ad-interim duikinstructeur terwijl ik met een snorkel in het water lag.

Sorry beste lezers, bij het schrijven van een web log horen ook de beschrijvingen en beelden van plekjes op aarde waar mensen thuis stik jaloers van worden. U bent gewaarschuwd, het is mogelijk dat ook de volgende foto’s dit effect hebben.

Let op, onder deze foto’s staat nog een nieuwe post!!

 

Posted in Uncategorized | 4 Comments

Armoede tussen de tempels

In Cambodja hebben we o.a. een week doorgebracht in Siem Reap, zodat we alle tijd zouden hebben om de tempels van Angkor te bezichtigen. Op een avond gingen we op zoek naar een barretje voor een biertje en we kwamen terecht bij het cafe van twee Denen: Karsten en Jacob.

Karsten vertelde ons zijn ervaringen over het vrijwilligers wat ze elke zaterdag deden. Het was niet helemaal duidelijk wat ze nou precies deden, voedsel uitdelen aan de allerarmsten ofzo; hij was wat moeilijk te verstaan en in de bar werd het steeds drukker. Maar toen we een paar uur later bijna weg gingen, vroeg hij of we deze zaterdag mee wilde helpen. Zonder nou precies te weten wat er ging gebeuren hadden we toegezegd.

Dus op zaterdag ochtend waren we lekker bezig, samen met nog 4 andere vrijwillers, met het snijden van tomaten, uien, wortel, komkommer, ananas en de typische aziatische groene blaadjes. Het menu voor vandaag was omelet met groente, rijst en zoetzure soep. De rijst werd samen met de omeletjes verpakt in bruin papier (op deze manier hadden de pakketjes erg veel weg van een Mac Donald’s hamburger, maar geen Khmer die dat weet, want McD bestaat niet in Cambodja) en de soep werd keurig Cambodja-stijl verpakt in plastic zakjes. We hebben bij elkaar voor 390 personen eten gemaakt. Dit gaf ons veel voldoening, want na bijna 6 maanden niet koken werd het wel eens tijd voor ons om zelf eten te bereiden.

De oude legerjeep van Karsten en Jacob werd volgeladen met het eten en we reden naar de dorpen om daar het voedsel uit te delen. We werden daarbij geholpen door Kosal, een jongen die voor de organisatie werkt en zelf uit de regio komt. Hij wist precies waar de mensen woonden en hoeveel elk gezin kreeg. Het was heel erg dankbaar om dit te doen, maar vooral erg indrukwekkend wat de verhalen waren van de mensen. Hoe zij rond moesten komen, waarom ze zo arm waren, en het feit dat heel veel mensen besmet waren met HIV, wat een enorm taboe is in Cambodja.

Een voorbeeld van zo’n tragisch verhaal was een erg oude vrouw, die zich alleen maar kon voortbewegen door te kruipen als een spin. Toen wij haar zagen zat ze langs de kant van de weg en Karsten liet ons zien waar ze woonde: een vervallen houten hutje dat onderwater stond. Elke dag kroop ze naar de weg door het water. Soms krijgt ze wat geld om een stuk verder water te halen (kruipend als een spin).

Het rare is dat wanneer we gewoon zonder deze info door deze dorpen waren gefietst, ons niks was opgevallen. Dan hadden we niet geweten dat er zoveel kansarme mensen wonen. Rondom Siem Reap is heel veel armoede, wat je je bijna niet voor kan stellen omdat er heel veel geld moet binnenkomen van alle toeristen die Angkor bezoeken. Helemaal omdat het entree bedrag best pittig is. Het land rondom Angkor is eigendom van een Vietnamees Koraanse organisatie en het ziet er naar uit dat er maar weinig van de omzet naar de mensen gaat die er wonen gaat. De 40 dollar die we ervoor betaald hebben was het nog steeds waard om voor 3 dagen indrukwekkende en verlaten tempels te zien, maar we hadden liever gehad dat de Cambodjanen er ook nog wat aan hadden.

Posted in Uncategorized | Leave a comment